Μια πρωτιά άξια πολλών συγχαρητηρίων.

 Ο Μάριος Χατζηδήμου, ποζάρει μετά τη σπουδαία παγκόσμια επιτυχία του με την ελληνική σημαία και το ίνδαλμά του, το Ρότζερ Φέντερερ στη μπλούζα.

Καλό καλοκαίρι.

Η αφθονία είναι το μέλλον μας...

Ο Πέτρος Διαμαντής – πρωτοπόρος των διαστημικών διακοπών και όχι μόνο – σε μία πραγματικά πολύτιμη ομιλία!!!

Λίγες πληροφορίες για τον σύγχρονο εξερευνητή εδώ: http://www.tovima.gr/science/article/?aid=190099

Music is fun 2.

Η μουσική είναι διασκέδαση.

Και μια ακόμα κάπως απροσδόκητη διασκευή..

Δίδυμες.

Οι άγιες μέρες στο Λίβανο..

Η δύναμη του σκοπού.. Ο Andre Rieu μας δείχνει πως πρέπει να παίζεται η μουσική.

Καλό ταξίδι Δημήτρη

Δεν είναι πασχαλινό το τραγούδι, αλλά είναι στο πνεύμα. Καλό Πάσχα.

Richard Grayson

Ο κύριος Richard Grayson επισκέπτεται σχολεία και πανεπιστήμια και αυτοσχεδιάζει σε θέματα που του ζητάει το ακροατήριο στο ύφος μεγάλων συνθετών. Ακούστε τον!
(Σε μια από τις εμφανίσεις του, καθώς μιλούσε με το κοινό χτύπησε κάποιο κινητό και εκείνος το άκουσε και αυτοσχεδίασε πάνω στον ήχο του..)

Blue man group again!

Χρίστος Παπαγεωργίου. Ένας δημιουργικός άνθρωπος.

Ο Χρίστος Παπαγεωργίου ανατέμνει με το δικό του, μοναδικό τρόπο, κομμάτια μουσικής από τον κινηματογράφο, αλλά και από συμφωνικά έργα, ή από μεμονωμένα τραγούδια, δείχνοντάς μας το 'παρασκήνιο' μιας μουσικής σύνθεσης, αλλά και κρυφές διαστάσεις του κάθε έργου, σημεία που δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί ο ακροατής. Μια πρωτότυπη δουλειά που αξίζει πολλά συγχαρητήρια και που πραγματικά, μπορεί να αποτελέσει αυτοτελώς μάθημα στα σχολεία.
Απολαύστε τον.

Ένα άγνωστο στους περισσότερους ρεκόρ του Ηρωδείου

Αθήνα

Για 17 αιώνες το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού κατείχε ένα εντυπωσιακό παγκόσμιο ρεκόρ: έφερε την μεγαλύτερη στέγη χωρίς ενδιάμεσα στηρίγματα.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε, έπειτα από εκτεταμένη έρευνα στο μνημείο, αλλά και σε όλα τα στεγασμένα κτίσματα της αρχαιότητας, ο καθηγητής Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Μανώλης Κορρές.

Το κυριότερο σημείο διαφωνίας των επιστημόνων γύρω από το Ηρώδειο είναι εάν αυτό είχε πλήρη και ενιαία στέγαση ή όχι. Καλύπτοντας έκταση πλέον των τριών στρεμμάτων και έχοντας άνοιγμα προς γεφύρωση από τον τοίχο της σκηνής μέχρι πίσω από το κοίλο 52 μέτρα, το Ηρώδειο είναι αδύνατον κατά πολλούς να ήταν πλήρως και ενιαία στεγασμένο.

«Πολλοί επιστήμονες θεωρούν ότι είναι αδύνατον με την τεχνολογία του αρχαίου κόσμου να στεγαζόταν πλήρως και χωρίς ενδιάμεσα στηρίγματα το Ηρώδειο και ισχυρίζονται ότι, όπως και σε άλλα ρωμαϊκά θέατρα, θα υπήρχε στέγη πάνω από τη σκηνή και περιμετρικό στέγαστρο για το ανώτατο μέρος του κοίλου. Όμως, η νέα έρευνα δείχνει ότι το Ηρώδειο είχε πλήρη και ενιαία στέγαση» εξηγεί στο Αθηναϊκό Πρακτορείο ο κ. Κορρές.

Για να επιτευχθεί το μεγαλειώδες έργο της στέγασης του Ηρωδείου, κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ., οι αρχιτέκτονές του χρησιμοποίησαν ειδικές ευρεσιτεχνίες δανεισμένες από τη γεφυροποιία της εποχής.

Μετά την κατασκευή του Ηρωδείου, ακολούθησαν στους επόμενους αιώνες πολλά φιλόδοξα έργα, μεγάλων διαστάσεων και με εντυπωσιακές στέγες, τις μεγαλύτερες για την εποχή τους. Ωστόσο, καμία δεν ξεπερνούσε σε μέγεθος το Ηρώδειο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η βασιλική του Κωνσταντίνου που χτίστηκε στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. στους αρχαίους Τρεβίρους της Γερμανίας. Η στέγη, που σωζόταν μέχρι τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, είχε άνοιγμα 29 μέτρα. Επίσης, στο αναγεννησιακό Παλάτσο Ντουκάλε στη Βενετία, που σήμερα συγκαταλέγεται στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο, η κύρια αίθουσά του έχει άνοιγμα 25 μέτρα.

Το παγκόσμιο ρεκόρ της στέγης του Ηρωδείου καταρρίφθηκε μόλις το 1818-1824, με τη Σχολή Ιππασίας, έργο του Αγκουστίν Μπετανκούρ, στη Μόσχα. Η στέγη, μήκους 175 μέτρων -διπλάσια δηλαδή σε μήκος από το Ηρώδειο- έχει μεγάλο πλήθος ζευκτών της στέγης με άνοιγμα περίπου 50 μέτρα. Αντιθέτως, στο Ηρώδειο μόνο δύο ζευκτά ξεπερνούν τα 52 μέτρα και τα υπόλοιπα είναι κάτω από τα 50 μέτρα. Ωστόσο το ρεκόρ καταρρίφθηκε έπεται από έξι χρόνια, αφού διαπιστώθηκε ότι έπρεπε να προστεθούν υποστυλώματα για να συγκρατήσουν τη στέγη.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τροφή για σκέψη..

O Bill Gates σε μια πρόσφατη ομιλία του σε ένα γυμνάσιο, μίλησε για 11 κανόνες ζωής που δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν στο σχολείο. Μιλάει για το πως οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πως αυτή αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο.





Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη – συνήθισέ το!

Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς.. καλά με τον εαυτό σου.

Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο.

Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.

Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.

Κανόνας 6: Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι’ αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.

Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα.Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαρισμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.

Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή.

Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου.

Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλειές τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.

Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.

Χορδές βιολιού από μετάξι αράχνης!

  

Τόκιο 

Ένας φιλόμουσος Ιάπωνας ερευνητής προσέδωσε νέα χροιά στον ήχο του βιολιού υφαίνοντας χορδές από ίνες μεταξιού αράχνης.

Συγκριτικά με τις σημερινές μεταλλικές χορδές, ή ακόμα και με τις παραδοσιακές χορδές από έντερο, οι χορδές αράχνης δίνουν μια «απαλή, βαθιά χροιά» αναφέρει ο Σιγκεγιόσι Οζάκι στη μελέτη του, η οποία γίνει δεκτή για δημοσίευση στην επιθεώρηση «Physical Review Letters».

Οι νέες χορδές είναι πάντως απίθανο να διαδοθούν ευρέως, αφού ο Οζάκι χρειάστηκε να «αρμέξει» με το χέρι γύρω στις 300 αράχνες, οι οποίες είναι αδύνατο να εκτραφούν σε μεγάλη κλίμακα.

Όπως αναφέρει το BBC, ο ερευνητής του Ιατρικού Πανεπιστημίου Νάραπειραματίζεται εδώ και χρόνια με την αράχνη Nephila maculata, γνωστή για τους μεγάλους και περίπλοκους ιστούς της. Ο Οζάκι εστιάστηκε σε ένα από τα πολλά είδη μεταξιού που μπορούν να παράγουν οι αράχνες, αυτό από το οποίο κρέμονται όταν μετακινούνται.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι το μετάξι αράχνης είναι πιο ανθεκτικό από το ατσάλι και πιο ελαστικό από το νάιλον -ιδιότητες που ξεπερνούν οποιοδήποτε συνθετικό υλικό.

Πιτσικάτο σε χορδές... αράχνης

Πειράματα στο εργαστήριο έδειξαν ότι οι χορδές αράχνης είναι πιο ανθεκτικές από τις συμβατικές χορδές που αποτελούνται από νάιλον καλυμμένο από αλουμίνιο, αλλά λιγότερο ανθεκτικές σε σχέση με τις παραδοσιακές χορδές από λωρίδες εντέρου.

Καθεμία από τις χορδές που κατασκεύασε ο Οζάκι αποτελείται από τρία νήματα, τα οποία με τη σειρά τους αποτελούνται από τρεις με πέντε χιλιάδες ίνες μεταξιού που έχουν περιστραφεί στην ίδια κατεύθυνση.

Προκειμένου να ερμηνεύσει την υψηλή αντοχή και το ιδιαίτερο ηχόχρωμα των χορδών του, ο ερευνητής της εξέτασε στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και διαπίστωσε ότι οι ίνες βρίσκονται σε πολλή στενή επαφή και δεν αφήνουν καθόλου κενό χώρο ανάμεσά τους.

«Οι χορδές βιολιού αποτελούν μια νέα πρακτική χρήση για το μετάξι αράχνης [...] και προσφέρουν ένα χαρακτηριστικό τύπο χροιάς για τους βιολονίστες και τους λάτρεις της μουσικής σε όλο τον κόσμο» σχολιάζει ενθουσιασμένος ο Οζάκι.

Η μέθοδός του είναι απίθανο να εφαρμοστεί σε ευρεία κλίμακα, ωστόσο οι κατασκευαστές χορδών θα μπορούσαν να αποταθούν στο μέλλον σε έναν άλλο παραγωγό μεταξιού: το Εργαστήριο Συνθετικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Γιούτα δημιουργήσει γενετικά τροποποιημένους μεταξοσκώληκες που παράγουν μετάξι αράχνης, καθώς και γενετικά τροποποιημένες κατσίκες που παράγουν πρωτεΐνες μεταξιού στο γάλα τους.

από το in.gr

Πόλεμος και Ειρήνη με το ίδιο όπλο!

Το 'εύηχον' του πράγματος..

Γιατί κάποιοι ήχοι είναι ευχάριστοι στα αφτιά μας ενώ άλλοι μάς κάνουν να θέλουμε να τα κλείσουμε; Ή, πιο συγκεκριμένα, πώς ακόμη και όταν δεν έχουμε υψηλές μουσικές γνώσεις μπορούμε να καταλάβουμε πότε κάποιος που τραγουδάει κάνει «φάλτσο»; Η αρμονία στη μουσική και ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να την εντοπίζουμε σχεδόν πάντα είναι ένα «μυστήριο» που έχει απασχολήσει φιλοσόφους και επιστήμονες από την Αρχαιότητα. Τώρα μια ομάδα φυσικών πιστεύει ότι βρήκε τη λύση του: κρύβεται, όπως υποστηρίζει, στην εντροπία των σημάτων που στέλνουν οι νευρώνες του ακουστικού συστήματος στον εγκέφαλό μας.

Paulo Coelio: Αντιγράψτε τα έργα μου! Ένας έξυπνος άνθρωπος μιλάει για την τέχνη και τη διανομή της.

«Οι σκέψεις μου για το S.O.P.A.»

Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και του ’60, πολλά βιβλία που αμφισβήτησαν το πολιτικό σύστημα άρχισαν να κυκλοφορούν ιδιωτικά, ανατυπωμένα σε μιμογράφο (σημ. ένα είδος τυπογραφικής μηχάνης για αντιγραφή βιβλίων).

Οι δημιουργοί τους ποτέ δεν κέρδισαν ούτε μια δεκάρα από δικαιώματα εκμετάλλευσης. Αντίθετα, διώχθηκαν, καταγγέλθηκαν στο επίσημο Τύπο, και εξορίστηκαν στα διαβόητα γκουλάγκ της Σιβηρίας. Παρόλα αυτά συνέχισαν να γράφουν.

Γιατί; Επειδή είχαν ανάγκη να μοιράζονται αυτά που αισθάνονταν. Από τα Ευαγγέλια μέχρι τα πολιτικά μανιφέστα, η λογοτεχνία επέτρεψε στις ιδέες να ταξιδέψουν και ακόμη να αλλάξουν τον κόσμο.

Δεν έχω τίποτα εναντίον ανθρώπων που κερδίζουν χρήματα από τα βιβλία τους,  έτσι βγάζω κι εγώ τα προς το ζην.

Αλλά κοιτάξτε τι συμβαίνει τώρα. Το Stop Online Piracy Act  ενδέχεται να διαταράξει το διαδίκτυο. Αυτός είναι ένας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ, όχι μόνο για τους Αμερικανούς, αλλά για όλους μας, αφού ο νόμος – αν εγκριθεί – θα επηρεάσει ολόκληρο τον πλανήτη.

Και πώς αισθάνομαι γι ‘αυτό;

Ως συγγραφέας, θα έπρεπε να υπερασπίζομαι την «πνευματική ιδιοκτησία», αλλά δεν το κάνω.

Πειρατές του κόσμου, ενωθείτε και αντιγράψτε όλα όσα έχω γράψει!

Οι παλιές καλές μέρες, όταν κάθε ιδέα είχε έναν ιδιοκτήτη, έχουν φύγει για πάντα.

Πρώτον, επειδή όλοι ανακυκλώνουν τα ίδια τέσσερα θέματα: μια ιστορία αγάπης μεταξύ δύο ανθρώπων, ένα ερωτικό τρίγωνο, την πάλη για την εξουσία, και την ιστορία ενός ταξιδιού.
Δεύτερον, επειδή όλοι οι συγγραφείς θέλουν αυτό που γράφουν να διαβαστεί, είτε σε μια εφημερίδα, ένα μπλογκ, φυλλάδιο ή σε έναν τοίχο.

Όσο πιο συχνά ακούμε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, τόσο πιο έντονα θέλουμε να αγοράσουμε το CD. Το ίδιο είναι και με τη λογοτεχνία.

Όσο περισσότεροι άνθρωποι αντιγράψουν ένα βιβλίο, τόσο το καλύτερο. Αν τους αρέσει η αρχή, θα αγοράσουν ολόκληρο το βιβλίο την επόμενη μέρα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από την ανάγνωση μεγάλων κειμένων στην οθόνη ενός υπολογιστή.

1. Μερικοί άνθρωποι θα πουν: Είσαι αρκετά πλούσιος ώστε να επιτρέψεις να διανεμηθούν τα βιβλία σου δωρεάν.

Αυτό είναι αλήθεια. Είμαι πλούσιος. Αλλά ήταν η επιθυμία το χρήμα που με οδήγησε να γράψω; Όχι Η οικογένειά μου και οι δάσκαλοί μου όλοι είπαν ότι δεν υπήρχε μέλλον στη λογοτεχνία.
Άρχισα να γράφω και να συνεχίζω να γράφω γιατί μου δίνει ευχαρίστηση και δίνει νόημα στην ύπαρξή μου. Εάν τα χρήματα ήταν το κίνητρο, θα μπορούσα να έχω σταματήσει να γράφω εδώ και πολύ καιρό και να γλίτωνα τον εαυτό μου από το να δέχεται σταθερά αρνητικές κριτικές.

2. Η εκδοτική βιομηχανία θα πει: Οι συγγραφείς δεν μπορούν να επιβιώσουν αν δεν πληρώνονται.

Το 1999, όταν εξέδωσα βιβλίο για πρώτη φορά στη Ρωσία (με συνολικό αριθμό αντιτύπων 3.000), η χώρα γνώρισε σοβαρή έλλειψη χαρτιού. Κατά τύχη, ανακάλυψα μια “πειρατική” έκδοση του Αλχημιστή και την ανέβασα στην ιστοσελίδα μου.

Ένα χρόνο αργότερα, όταν η κρίση επιλύθηκε, πούλησα 10.000 αντίτυπα της εκτυπωμένης έκδοσης.
Μέχρι το 2002, είχα πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα στη Ρωσία, και τώρα έχω πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια.

Όταν ταξίδεψα σε ολόκληρη τη Ρωσία με το τρένο, γνώρισα πολλούς ανθρώπους που μου είπαν ότι είχαν ανακαλύψει την πρώτη μου δουλειά μέσω της “πειρατικής” έκδοσης που είχα αναρτήσει στην ιστοσελίδα μου. Σήμερα, διαχειρίζομαι μια ιστοσελίδα με το όνομα “Pirate Coelho”, που περιέχει συνδέσμους με οποιαδήποτε βιβλία μου είναι διαθέσιμα σε σε σελίδες P2P.

Και οι πωλήσεις μου συνεχίζουν να αυξάνονται – σχεδόν 140 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.

Όταν έχεις φάει ένα πορτοκάλι, πρέπει να πας πίσω στο κατάστημα για να αγοράσεις ένα ακόμα. Στην περίπτωση αυτή, είναι λογικό να πληρώνεις επί τόπου. Σε ένα αντικείμενο τέχνης, δεν αγοράζεις χαρτί, μελάνι, πινέλο, καμβά ή μουσικές νότες, αλλά την ιδέα που γεννήθηκε από το συνδυασμό των προϊόντων αυτών.

Η “Πειρατεία” μπορεί να λειτουργήσει ως μια εισαγωγή στο έργο ενός καλλιτέχνη. Αν σου αρέσει η ιδέα του/της, τότε θα θέλεις να το έχεις στο σπίτι σου, μια καλή ιδέα δεν χρειάζεται προστασία.

Τα υπόλοιπα είναι είτε απληστία, είτε άγνοια.

http://paulocoelhoblog.com/2012/01/20/welcome-to-pirate-my-books/

Το άρθρο πήραμε από το κόμμα πειρατών Ελλάδας

http://www.pirateparty.gr